Sa makabagong lipunan natin ngayon, kung saan mas tolerant na ang mga tao sa mga bading, nakakalungkot isiping ang kulturang kabadingan ay kumakalat at tila hindi mapigilan. Sino sa atin ang ni minsan ay hindi ginamit ang mga salitang, “chuva”, “chorva”, “chenes”, “okray”, “kebs”, “aylaveeeet”, “ang gandaaaawh” at “bhe”?

Uunahan ko na kayo. Hindi ako galit sa bading at hindi ako homophobic. Marami akong kaibigang mga bading at natutuwa akong maging kaibigan sila. Mataas ang tingin ko sa kanila dahil may sarili silang struggle na pinagdaraanan at hinaharap nila iyon ng may dangal, tapang at lakas na katumbas o mas marami pa sa dangal, tapang at lakas na ibinibigay o ipinapakita ng bawat straight na tao sa kani-kanilang pagsubok.

Oo, aaminin ko na natutuwa din ako sa naimbento o nadevelop nilang gay lingo. Nakakatuwa dahil masay at creative ang mga salita at tuwing ginagamit ng mga bading ang gay lingo na nadevelop nila, mas animated at mas amusing sila magkuwento.

Aaminin ko rin na minsan, ginagamit ko ang mga alam kong gay lingo kahit hindi bagay sa’kin… Dahil mas nakakatawa kung brusko at maton ang gagamit ng mga salitan ‘yon. At aminin na natin, dahil ang media ay halos pinatatakbo na ng mga bading, hindi malabong unti-unti nang naidadagdag sa bokabolaryo at wikang kolokyal ang ilan sa mga salitang kasama sa gay lingo.

Ang kinaiinisan ko ay hindi ang gay lingo o ang gay culture o ang mga bading. Ang kinaiinisan ko ay ang walang pakundangang paggamit ng mga kabadingan at pag-imbibe sa lifestyle, habit, mannerism at personality ng mga taong hindi naman bading ang mga kabadingang ito.

Naiinis ako sa mga taong nagbabading-badingan or, better yet, sa mga taong nagpapakabding kahit hindi naman… lalo na yung mga maiingay!

Dito sa Starbucks Home Depot, merong ganun. Merong babaeng mataba, malaki, at hindi maganda na sobrang ingay. Malamang, nakaencounter na kayo ng tulad niya, babaeng panget na nagmamaganda at nagpapakabakla. Kung magkwento, sobrang lakas ng boses na dinig hanggang kabilang isla. Kung humalakhak siya, akala mo wala nang bukas. At kung gumalaw siya, masyadong magaspang. Naiirita ako sa mga taong ganito.

Naiirita ako pero at the same time, naawa ako. Naawa ako dahil alam ko, deep inside maraming insecurities ang taong ‘to. Marami siya masyadong insecurities na tinatago na lang niya sa mga halakhak niyang walang dangal. Ang tingin ko sa kaniya, isa siya sa mga taong pinagmalupitan ng lipunan nung kabataan niya. Alam niyang pangit siya at ubod ng taba kaya inaattempt na lang niyang maging cool para matanggap ng mga tao sa paligid niya. Obviously, ang strategy niya para magmukhang cool ay ang pag-assimilate ng gay culture sa lifestyle niya.

Eto ngayon ang kinalabasan niya, malaking babaeng mas maton pa sa’kin na kung umasta eh parang baklang parlorista. Pero dahil kauri niya ang mga kasama niya, tanggap nila ang pagbabakla-baklaan niya at tila natutuwa pa. Kinukunsinte and mga nakakairitang ugaling meron siya.

Okay lang sana. Sa totoo lang, natutuwa din naman ako sa mga taong tulad niya. Ang problema, hindi sa mga pagkakataong gusto ko ng tahimik at mapayapang atmosphere. Hindi sana sa panahong relaxed akong nakaupo at nagtatrabaho sa kung saan man.

Pakiramdam ko, ang mga halakhak niyang walang pakundangan ay nakakainvade ng space ko. Because of her insecurities about herself, she’s chosen to be loud, scandalous and disrespectful to other people. She has chosen to be inconsiderate with other people’s needs to the point that she is depriving everybody the peace and quiet we deserve. Her laughter brought by her insecurities are invading my personal space and she doesn’t seem to be the least apologetic or, at least, concerned about it.

Minsan, gusto ko siyang lapitan at pagsabihan, “Hoy putanginang baboy ka. Pare-pareho lang tayong nagbabayad dito. Pare-pareho lang tayong bumibili ng isang basong kape para tumambay at magrelax. ‘Wag ka maingay punyeta ka!”

Pero dahil sibilisado akong tao at may pinag-aralan, pinipigilan ko ang sarili ko.

Sana mamatay na siya.